maciejbittner

Halloween chwiejnym krokiem

  Z dawna oczekiwana impreza- dwudzieste
pierwsze Panasalia- doszła do skutku. Dźwięki muzyki oraz mniej lub bardziej
błyskotliwe komentarze gości nadal brzmią w moich uszach. To ciekawe, że
urodziny Mateusza (w przeciwieństwie do moich własnych) z każdym rokiem są
coraz lepsze. Przy konwencjonalnej formie nadal przepełnia je energia, radość
życia i bujna młodość. Być może, to wynik specyfiki zaproszonych gości, a może
po prostu pozytywnej aury jaka otacza gospodarza? W dobie, gdy coraz częściej
spotykam się z chamskimi zaproszeniami w stylu: „zapraszam, ale alkohol i
żarcie we własnym zakresie”, przyjęcie z bateriami pełnych butelek i puszek
oraz garnkami po brzegi wypełnionymi jedzeniem jest na wagę złota.

    Nie spodziewając się poziomu gościnności
jubilata postanowiłem upiec ciasto, by uatrakcyjnić całe spotkanie. Oczywiście
tydzień był oporowo trudny i do dzieła zabrałem się dopiero w piątek popołudniu.
O jakieś dwadzieścia cztery godziny za późno. Efekt był taki, że w procesie
przygotowawczym uczestniczyła cała rodzina. Ja zabrałem się za ciasto, a reszta
domowników próbowała przygotować jego dekorację- w konwencji marynistycznej.
Ciasto wyszło super, lecz żaglówka (wbrew przewidywaniom) pływała w
nieostygniętym lukrze, co znacznie utrudniło transport. Sernik a’la marinara
musiał być jednak niezły, ponieważ następnego dnia odebrałem już tylko pustą
foremkę.

   Całe te cukiernicze perturbacje spowodowały,
że spóźniliśmy się jakieś półtorej godziny. Mieszkanie, choć duże było pełne
ludzi- ledwie przepchałem się do środka, upychając po drodze kurtkę i buty w
stosach ułożonych przez wcześniej przybyłych.

   Oczywiście, o dostęp do komputera, a tym
samym muzyki walczyły brutalnie różne frakcje. To cud, że udawało się zachować
jakąkolwiek ciągłość granych utworów. Trzeba by zrobić jakieś szczegółowe
badania na temat tego, czy w każdym z nas drzemie DJ.

  Harcerze swoim zwyczajem zgromadzili się w
jednym z pokoi, tworząc tym samym imprezę alternatywną. Dzięki temu udało mi
się porozmawiać z dawna nie widzianymi wychowankami i posłuchać żenujących
opowieści Karola. To zdumiewające, jak daleki jestem od świata przyziemnych
atrakcji. Pogrążony w mądrych księgach, zamknięty w swojej pustelni, dużo tracę
z tych wyszukanych przyjemności życia.

  Za kolejny plus trzeba uznać taniec. Salon
nie tańczy. Wielokrotnie zastanawialiśmy się we własnym gronie dlaczego tak się
dzieje i nikt nie stworzył jakiejś logicznej teorii. Po prostu, nie tańczymy.
Tym razem było inaczej- Salon ruszył na parkiet, choć oczywiście w różnym stopniu.
Ja jako osoba powściągliwa i nieśmiała tylko troszeczkę powirowałem między
największymi banserami. Jedna jaskółka wiosny nie czyni, lecz jest już dobrym
znakiem.

  Nie mogło obejść się bez niezbędnego elementu
każdej imprezy- zgonów. Tak właściwie był tylko jeden, ale za to totalny. Salwa
bigosem z dwóch pięter i zawalenie łóżka w naszym, harcerskim pokoju zostało
surowo ukarane. Delikwent obudził się następnego dnia rano wymalowany w
fantazyjne kształty i wieloznaczne piktogramy. Charakter pisaka do płyt CD
spowodował, że usunięcie tych znaków przyjaźni trwało, zapewne dłuższą chwilę.

   Najprzyjemniejszy był chyba powrót. Jak
często zdarza się nam wracać do domu piechotą? Symboliczna odległość i widok
Chomiczówki nocą- niezapomniane!

  Następnego dnia miałem dochodzić do siebie.
Plan był prosty- moczenie nóg w rumianku, nacieranie się wyciągiem z czarne rzepy
i kąpiele błotne. Pełen relaks. Nie było mi to jednak dane. Gospodarz przyjęcia
uznał, że jestem w lepszym stanie niż on i chętnie pomogę w napisaniu krótkiego
listu aplikacyjnego, po angielsku. Chętny do pomocy jestem zawsze, lecz pisanie
na kacu czegokolwiek w jakimkolwiek języku wychodzi mi bardzo ciężko. Najpierw
omówiliśmy dokładnie imprezę, potem potańczyliśmy do różnych, mrożących krew w
żyłach przebojów, a ostatecznie pisanie tekstu zostało na dwadzieścia ostatnich
minut mojego planowanego pobytu. Żaden z nas nie był w stanie działać
konstruktywnie, więc każde kolejne zdanie rodziliśmy w potwornych bólach. Poród
był na tyle długi i bolesny, że spóźniłem się masakrycznie na kolejne
zaplanowane spotkanie.

   W niewygodnych butach, zdyszany i zdezorientowany
leciałem na złamanie karku od Ratusza na Nowe Miasto. Chciałem wypić drinka,
porozmawiać z miłymi ludźmi i uzgodnić kilka spraw, które pozostały w fazie
„zawieszonego, wstępnego planowania”. Taki był plan, ale życie uczy pokory.
Wypad zaplanowany na góra półtorej godziny zakończył się o wpół do czwartej na
Dworcu Centralnym, gdzie zmarznięty czekałem na nocny autobus na Bemowo.
Wszystko to zasługa Dzielnicy Ursus oraz Republiki Irlandii. Bez nich ta noc
nie byłaby, choć w połowie tak udana jak była. Dziękuję!

  W niedzielę kac pogłębił się znacząco.
Odwiedzanie grobów bliskich w kondycji zombiego z Halloween  nie wyglądało efektowanie. Mało refleksji i
zadumy. W przyszłym roku wykaże się większą dozą rozsądku.

  W poniedziałek Piotrek i Dominika wyciągnęli
mnie na działeczkę. Świetne miejsce na odpoczynek po intensywnym weekendzie. W
planach było układanie paneli w jednym z pokoi- praca całkiem przyjemna. Szło
nam nieźle, ale moje nikłe umiejętności nie były dla Piotrka szczególnym
wsparciem. Dopiero pod koniec dnia jakoś się rozkręciłem z tym układaniem. Było
super, jak zwykle w tym towarzystwie- a kiełbasa „z kominka” przeurocza.

 Matko i córko, nie wiem czy ktokolwiek z Was
doczytał tę notkę do końca. Tyle rzeczy się dzieje, a ja nie bardzo mam czas
wszystko przelewać na bloga. Zamiast stanowić miejsce moich filozoficznych i
pogłębionych refleksji jest teraz zbiorem relacji na temat pieczenia ciast i
powrotów do domu. Trzeba coś z tym zrobić.

Pozdrawiam!

Udostępnij